Po­ranek. Nie na widzę słonecznych po­ranków. Przy­pomi­nają, że trze­ba zno­wu zacząć myśleć. I wstać. Obie te rzeczy przyp­ra­wiają mnie o mdłości. Po zas­ta­nowieniu, ta dru­ga jest gor­sza.

W tym cza­sie niebo spadło mi na głowę, a piekło po­parzyło stopy...