Gdzie ta chatka mchem obrosła, Co mnie wychowała? Gdzie jabłonka ta wyniosła, Co w ogrodzie stała? Gdzie to źródło żywej wody, Spod ziemi bijące? Gdzie te myśli dziewki młodej Jak kwiatki na łące? Chata - w gruzy obalona, Źródła - bić przestały, Jabłoń - w próchno zamieniona: Jedne łzy zostały.

Miej ty so­bie pałace, ja mój do­mek ciasny. Praw­da, nie jest wspa­niały, szczupły, ale własny.