Sługa­mi na pas­ku ig­rzysk i chle­ba, Tu­taj stoją, u bram złud­ne­go nieba. I tak to dziś, cyrk ra­dością żyje. Licząc że nikt sek­re­tu nie od­kry­je Tu wi­dow­nia z areną, pełna swa­woli, Za­pomi­na o swej gorzkiej niewo­li.