Budzi myśli o stud­niach, lochach, za­walo­nych pie­cza­rach i po­lar­nych mro­zach. Krad­nie tlen. Zap­rasza głód. Mod­litwy uciekają, nie dając się łowić. Skrzeczy fa­tum. Ale i kołacze się błysk nadziei, bo pu­ki życia - póty nadzieja.

Stoję na brze­gu je­ziora twoich myśli. Słyszę me­lodię, która woła mnie na dru­gi brzeg, ale ja boję się po­ruszyć. Gdy­bym zaczęła stąpać na­wet naj­de­likat­niej po ziaren­kach pias­ku nasze­go cza­su, mogłabym po­dep­tać leżące tam kruche muszle twoich marzeń...