Ludzie więc w tej nowej krasie z utęsknieniem świąt bożonorodzeniowych oczekiwali I na wieczerzy wigilijnej rodziny się zbierały i zgodnie lubić Duch małego dzieciątka na wyświeżoną krainę powoli spływał A każdy z pogodą ducha i przyjaźnią do świąt się przygotowywał

wokół ra­dos­ny nastrój kolędę ktoś we­soło zanucił a ja spoglądam za ok­no z zadumą cicho szepcąc na wiatr jak bar­dzo cię kocham

Poznajemy ludzi. Którzy wsiadają i wysiadają. Lub też do końca podróży. Przy nas pozostają.

Jak się w życiu mijają pociągi, tak i my poszukajmy swych dróg, na maleńkiej stacyjce przyjaźni, może kiedyś spotkamy się znów…

jedzie pociąg z daleka , może na kogos i poczeka :)