Człowiek sądzi, że zbliża się do tego czy innego celu, zapominając, że w rzeczywistości przybliża się do celu właściwego, do rozkładu, będącego celem wszystkich innych.

Ale widzę w swoich niebieskich oczach i znam też je­go duszę, płochliwą jak moją, boi się ją stra­cić, dla­tego ją uk­ry­wa.

Niektórzy tak bardzo kochają narzekać, że wypadałoby ich witać słowami: dzień dobry, co u ciebie złego? ;)