Jan Zych Fantastyczne ogrody Przez sen, jak most zwodzony, wyszedłem poza bramę i jak u Hiroszige zobaczyłem niebo, fantastyczne ogrody gorączką odmykane, krajobrazy, do których paszportu nie trzeba. Sosny były z igiełek zielonego mrozu. Na wędrownych górach obłoki się pasły. Dobrze mi tam było. I byłbym nie poznał, że to kraj neutralny i bardzo niejasny. Inne drogi umarłym, żywym inne drogi. Tam widziałem ich razem. Wszystko zrozumiałem, gdym zobaczył dziewczynę, którą spotkać mogę tylko na granicy między prawem a prawem. Rozpłynęły się sosny i obłoki pogasły, a doliny stanęły w przezroczystych płomieniach i zaczęło walkę z japońskim malarstwem malarstwo meksykańskie, z żelaza i pragnienia. Ktoś zatrzasnął ogrody i wyciągnął klucze, a wierny pies zostawiony w koszyku z moich żeber, który wył rozpaczliwie pod moją nieobecność, uspokoił się wreszcie, kiedym wrócił do siebie.

Pół jabłuszka, ćwierć cytrynki słodkie usta są dziewczynki jak je chłopiec pocałuje siedem dni się oblizuje... * kiedy jesteś na przestanku, nigdy nie myśl o kochanku, bo kochanek nie przyjedzie, a autobus ci odjedzie