"Potoki mają swe łoża - i mają granice morza dla swojej fali. I góry, co toną w niebie, mają kres dany dla siebie, nie pójdą dalej! Lecz serce, serce człowieka, wciąż w nieskończoność ucieka. Przez łzy, tęsknoty, męczarnie, i wierzy, że w swoim łonie, przestrzeń i wieczność pochłonie, i niebo całe ogarnie." /A. Asnyk/

...Cichutko szemrze potoczek Leciutko w struny trąca Pełna kwiatów dokoła Pachnie zielona łąka../Kazia/