Mark Strand W młodości byłem polarnikiem W młodości byłem polarnikiem: wiecznie na mrozie, skostniały z zimna, tułałem się po pustkowiach. Aż w końcu znużyły mnie podróże i wróciłem do domu. Lecz tam poczułem nagle bezgraniczną tęsknotę - jakby przeszyło mnie światło jasne jak brylant lub szmaragd. Zacząłem zapełniać kartki wizjami z tamtych czasów: zamarzniętego morza, brył lodu targanych wiatrem, ogromnych lodowców. Wyczerpawszy ten temat, uniosłem wzrok i spojrzałem na to, było wokół. Niebawem jakiś człowiek ubrany w ciemny płaszcz i wielkie borsalino zjawił się pod drzewami naprzeciw mego domu. Patrzył prosto przed siebie, stojąc sztywno, bez ruchu, z ramionami przy bokach. Myślałem, że go znam, lecz w chwili, gdy podniosłem rękę na znak powitania, on cofnął się, odwrócił i zaczął powoli znikać, tak jak znika tęsknota, aż nic z niej nie zostaje.

Czasami z życiu moim tak już jest. Jak gdyby rok się składał z zim. Za oknem w parku nie chce kwitnąć bez. Słońce też wśród chmur lśni.