Tak iść będziemy w tę jesień o zmroku, oboje w ramiona wtuleni. Przekonasz się sama, że ta pora roku... podobna jest do życia jesieni.

Miasto jeszcze takie puste, nasze choć jeden raz, wykorzystajmy więc dobrze, ten, dany nam, piękny czas.

między kroplami lawirować słowem w wodzie z kałuży maczając pióro zadzierać w niebo rozmarzoną głowę i być jak kropla wykradziona chmurom

wypiję toast za wściekłą ulewę może butelkę zatka jakimś grzmotem wiem, wiem, że siedzę pod samotnym drzewem cóż jednak począć kiedy mam ochotę .

czarne latawce płynące po niebie zamknęły słońcu roześmiane usta pędzone wiatrem a dokąd nikt nie wie wieczór nadchodzi i godzina ósma .

MIĘDZY KROPLAMI wypchane deszczem chmurzaste pierzyny jeszcze milczące choć już się zanoszą i po co płakać przecież są bez winy gdy ziemię w dole łzawym deszczem roszą .