Na spacer wybrał się jesienny pan. Nagle się spostrzegł, że jest sam. I nie wesoła jego mina. Bo deszcz mu w twarz zacina. I chociaż zabrał to co trzeba. Problem ma, bo leje z nieba. Leje jak z cebra nie rosi. On o słoneczko zaczął prosić. Lecz siecze deszcz nieubłaganie. Stuka w parasol, okna, głowy. Nikt dzisiaj suchy nie zostanie. Bo to jest deszcz listopadowy.

Każda pora ma swój urok, nawet ta, z jesienną mgiełką. Spacer rankiem ,wraz ze słońcem, przyjemnością bywa wielką .

Wieczorem miło jest wyjść na spacer, ciemno i cicho całkiem inaczej. czas jakby wolniej płynie, leniwiej, nowe wrażenia przyciągam chciwie. Oczy przywykły do tego mroku i wtedy błogi nastaje spokój. Idę powoli, podziwiam wrzesień, ciepły, spokojny... już prawie jesień /L. Cieślik/