Miał podwórko i swój ,domek i miał Mruczka przyjaciela. A swą Panią odprowadzał, do kościoła co niedziela. Jak serduszko psie zrozumie, że już nigdy tak nie będzie, że jest teraz kundel bury, który niepotrzebny wszędzie."

Uszy zwiesił, ogon skulił, oczy szklane patrzą w pustkę. I do ściany się przytulił, cały stał się jednym smutkiem. Kiedyś nie był kundel bury, miał posłanko i miseczkę. I nie chował się do dziury, był szczęśliwym małym pieskiem.

KUNDEL BURY. "Za kratami w uwięzieniu, siedzi brzydki kundel bury. Drży dziś cały w przerażeniu, schować chciałby się do dziury. Mróz dokoła, ujadanie, współlokator zerka srogo. Nie zjadł nic dziś na śniadanie, serce pęka nad niebogą.