Prawię jak w Kapadocji(Turkey) Odpowiedz

Przy­wykłam do chwil opiętych w smu­tek, spędza­nych w gro­cie sa­mot­ności. Nie mogę zmienić kom­na­ty, bo skała o którą wy­lewam łzy nie jest Twoim ra­mieniem... Dzi­siaj nau­czyłam się, że na­wet ra­dość tra­ci sens, gdy nie mogę dzielić jej z Tobą... W ta­kich chwi­lach jak ta, py­tam ser­ca czy kiedyś się odnajdziemy? Odpowiedz