Poczeka, pomyśli, i rękę znów poda, choć w sercu jest zamieć śnieżna niczym w górach i nie ta...pogoda, bo Przyjaźń jest większa nawet od miłości! Magię swą ukryła w czynie, pieśni, w złości...

I tak sa­mo mroczną, tak sa­mo dra­matem Swej bar­wy i kształtu w smut­kach pi­saną On wszak Za­mieci śniegu był młod­szym bra­tem I siłą przez wszys­tkich wie­cznie od­trącaną

Nikt nie widział, wszys­cy zna­li, ten is­totny fakt, te mi­nuty jak de­likat­ne płat­ki śniegu...