Stojący obok człowiek był jak zja­wa, bla­dy i czar­ny anioł stróż, który wyłonił się z ciem­ności, aby ją uratować.

po­nad czar­no­ziem zgliszczy za­ropiałych ran wzla­tując upad­kiem skrzydła pod­cięte maczając w smole pa­mięć nie zapomni ona przerazi kiedy przyjdę będąc nies­podzianką z głośnika cichnące­go świata obojętności

Anioły dzielą się na czar­ne i białe. Ja wo­lę czar­ne. Poz­wa­lają nam upaść. Poz­wa­lają nam cierpieć...Tyl­ko po to, abyśmy zro­zumieli włas­ne błędy i do­ceni­li to co ma­my.