Stoję już na grani Je­den krok do prze­paści, W do­le kryształowy stru­mień, ob­my­wa sreb­rzys­te skały. Ot­chłań z ciem­nością ułożona niczym ko­loro­wa mozaika. Smu­tek drwi z ra­dości, chichocze pośród mroku.

Doceniam urok samotnej wędrówki

Ta czapeczka to taki nowszy model tiary przydziału z Hogwartu. Tylko gdzie by go przydzielić?

Nawet do twarzy mi w tym kapeluszu...