Nie jestem ciałem, nie jestem umysłem, ani duchem. Nie jestem słowem, czynem, ani gestem. Nie jestem myślą, odczuciem ,ani wnioskiem. Nie jestem wrażeniem, ani śladem w pamięci. Jestem Bytem, Świadomością i Szczęśliwością. Jestem kochającym Stwórcą. - Sathya Sai Baba

Jezus Pragnę by przyjacielem był mym Jezus -Boga i Maryi syn. Jego serce miłością płonie, Do każdego ciepłe wyciąga dłonie. My grzeszni ból Jemu zadajem, A On Swą miłość nam rozdaje. Jezus Miłosierdzia Strażnica, Dla niego nie istnieje granica. On dla nas poświęcił się cały A my Jemu ból, zadajem nie mały. Choć serce Jego wciąż krwawi Jezus lituje się nad nami. A my grzeszni z prośbami Zwracamy się do Ciebie. Jezu - który jesteś U Boga Ojca w niebie. By ulżyć sercu zbolałemu, Kiedy znajduje się na dnie. Dłoń podajesz każdemu, Kto Ciebie kocha i pragnie. Ludzie zadali jemu wiele ran A On ciągle miłość rozdaje nam. Choć bardzo cierpi i szlocha, Dobry Jezus ciągle nas kocha. Autor: Anna Polachowska

Boże, ludzie proszą Cię o pokój, a dostają wojny, proszą o zdrowie, umierają. Chcesz abyśmy kochali wrogów, a z trudem przychodzi nam kochanie samych siebie...

Ty Jezu , Nieśmiertelny Twórco przyrodzenia, Którego szata zdobi naszą ziemię, Daj, niech ze zwątpień i ducha uśpienia Zmartwychpowstanie nędzne ludzkie plemię.

Jezus Sta­rego i Nowego Tes­ta­men­tu jest praw­do­podob­nie naj­mniej przy­jazną pos­ta­cią całej li­tera­tury pięknej: zaz­dros­ny i dum­ny z tej zaz­drości; małos­tko­wy, nies­pra­wied­li­wy, nie znający prze­bacze­nia pe­dant;

Prze­cież ty jak żeś po­dob­na Do twoich sióstr Marii Magdaleny co minęły Lecz ciebie, i tyl­ko ciebie Jezusa ręce dot­knęły. To two­ja czar­na ko­puła Ok­ry­ta blas­kiem zos­tała To na twym ciem­nym skle­pieniu Chwała jak dzień za­jaśniała. To w two­jej zwykłej sza­rości potężna moc pow­stała To two­je czar­ne godzi­ny mądrość Boża wyb­rała.

Gdzie ta księga na siedem pieczęci za­pieczęto­wana? I kto te pieczęcie złamie, jak nie Je­zus syn człowie­czy Chrys­tus, Lew z po­kole­nia Ju­dy - od­rośl Da­wida, w które­go po­raniony pas­terz nie wie­rzy w sens zmar­twychwsta­nia.