Na granicy nocy i dnia, tam gdzie sen marzenia ma, jest kraina zaczarowana, ciepłem serca napełniania. W niej pragnienia przebywają, z namiętnością się zmagają, co oplata nasze myśli, czasem we śnie nam się ziści, to co serce nosi w sobie. Żar co ogniem nas rozpala, dotyk który go wyzwala, delikatnie czule dany, jest pieszczotą uniesieniem, zmysłów tańcem, wyzwoleniem. I tak bardzo czasem chcę, by w tym śnie przytulić się, aby serce tak nieśmiało komuś ciepło swe oddało... /ina0909/

Sercem czytasz i miłujesz, pozdrawiasz i oczekujesz, by losem swym się podzielić, smutnego pocieszyć i rozweselić. Masz serce i dłoń przyjazną i uśmiech, choć często go chowasz za miną całkiem poważną, otwierasz się w prostych rozmowach. Bo serce czara miłości, uczucie głębokie kryje, nie chce pamiętać trudności, kocha, pragnie i dla innych bije.

Za mało jest szczerości, by serce otworzyć do ludzi, by nie obawiać się złości i na każdy temat mówić. Za mało jest czułości, by każdy odwzajemnić gest, by uczuć sprostać zawiłości i cieszyć się tym co miłe jest. Za mało jest miłości, by kochać tak bez granic, by nie poddać się zazdrości i ofiarować wszystko za nic. Za mało, wciąż za mało, nie rozumiem tylko dlaczego, przecież życie piękne by się stało, lecz my … boimy się wszystkiego.

Potoki mają swe łoża i mają granice morza. Dla swojej fali i góry, co toną w niebie, mają kres dany dla siebie, nie pójdą dalej! Lecz serce, serce człowieka... wciąż w nieskończoność ucieka przez łzy, tęsknoty, męczarnie i wierzy, że w swoim łonie, przestrzeń i wieczność pochłonie i niebo całe ogarnie. / Adam Asnyk /

"Kiedy rośliny rankiem czują słońce, budzą się do życia. Kiedy ludzie czują serce drugiego człowieka, zaczynają żyć"

Ser­cem iść przez życie, na bo­saka... Choć sto­py po­ranione, ser­ce nie krew widzi, lecz to co sto­py rozdeptały.

Ser­ce również kieru­je się logiką. Lo­giką miłości.

Dzisiaj dziękuje Bogu za ten dar, za każdą chwilę spędzoną z Tobą, za wszystko co dla mnie robisz.