Życie wciąż do przodu stawia wielkie kroki, Bywają upadki lecz są też uroki. Trzeba przyjąć wszystko: smutki i radości, Sprzyjające pustynne wiatry, losu przeciwności,

Szczęście jest jak wiatr - cza­sem tyl­ko mus­ka naszą twarz, a cza­sem aż popycha.

I tylko w sercu na dnie, zostawi mały ślad,że była łzą rozczarowania,niemym krzykiem na puste słowa człowieka, rzucone na pustyni jak piasek na wiatr...

Bądź jak wiatr na pustyni ,który łagodnie wieje,co wznosi się coraz wyżej do nieba i noś w swoim sercu ciągle nadzieję,że do szczęścia, tak mało Ci potrzeba.

Tar­ga­ny kos­micznym wichrem, Skry­wasz myśli. Cza­sem chyt­re, cza­sem przykre, Nie ma się czym pysznić. Nic nie po­może tu łez morze, Zim­ny na głowę le­ci prysznic, To życie!! Te­go nikt nie wymyślił!!

Ub­ra­na przez rosę wschodzące­go dnia, pie­szczo­na ciepłem pro­mieni słonecznych, otu­lona wiatrem, roz­budza­na wspomnieni...od­sy­cana emocjami, usy­piana przez gwieździs­te niebo … - mo­ja wyobraźnia.

Są pus­ty­nie, które mają oazy... Są też i ta­kie, które płaczą wiatrem...

Pew­ne­go dnia, kiedy opa­nuje­my już wiat­ry, fa­le, przypływy i gra­witację, sięgniemy po bos­kie siły miłości. Wte­dy, po raz dru­gi w his­to­rii świata, człowiek od­kry­je ogień.

Tam na pustyni stale gorączka i każdy biega jak opętany, fatamorgana wzmaga euforię nieustające wschodzą omamy.