Naj­ważniej­sze jest, by gdzieś is­tniało to, czym się żyło: i zwycza­je, i święta rodzin­ne. I dom pełen wspom­nień. Naj­ważniej­sze jest, by żyć dla powrotu.

Choć droga była niełatwa, trudy znosili z ochotą, niosąc bogactwa swych krajów- mirrę, kadzidło i złoto.

"Trzeszczy w parkanie roziskrzonym Mróz wigilijny żywym ogniem I wiatr jak złodziej przepłoszony Łomoce zardzewiałym skoblem, A ogród zarósł w zaspy białe." A. Biełyj

Malowniczo.