Na zielonych łąkach motyl się zabłąkał, by z wiosennych kwiatów słodki nektar pić i samotnym lotem w te skrzydełka złote chwytać powiew wiatru, swą wędrówkę śnić.

Kiedy błękit­ne niebo zajdą deszczo­we chmu­ry, kiedy zwiędnie je­dyna róża w og­rodzie, kiedy um­rze os­tatni mo­tyl... Być może wte­dy uda nam się do­cenić drob­ne ra­dości każde­go dnia.