Fortepian to jakby życie tyle tylko że o wiele mniej ma klawiszy Tadeusz Szaja

Kończę trze­cią bądź czwartą szklankę whis­ky. Mężczyz­na, na oko 25 lat, wy­soki, bru­net, z lek­kim za­ros­tem, w białym smo­kin­gu gra smutną mu­zykę na białym for­te­pianie. Dla­tego tu jes­tem. Siedzę sam, piję al­ko­hol i słucham for­te­pianu.

Za­pach siana Ro­sa na bo­sych no­gach.. Piekąca skóra.. Ten ka­mień i mos­tek, wiesz który.. Pot na czo­le i krew do oczu płynąca.. Ut­wo­ry na for­te­pianie na czte­ry ręce gra­ne.. Przys­pie­szo­ny od­dech Szept