Wieczór nadszedł, by noc przywitać I noc nadejdzie, ciemnością spowita Czarną mroku taflą, okryje świat cały W czerń zamieni to, co było białym Nadejdzie wraz z nocnym czarem, Wiatr niosący cienie szare, Chłodnym mrozu dreszczem spowity Z zapachem życia, zimnem zabitym I gdy już to wszystko okryje się nocą I księżyc zabłyśnie całą swoją mocą Nadejdzie koniec tej nocnej podróży By dzień przywitać w słonecznej burzy

Każdy człowiek jest jak Księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie pokazuje nikomu.

Sen na paluszkach z bladym mizernym księżycem w okna zagląda Zabiera troski tuli skrzydłami Okrywa marzeń cudnych pierzynką Czaruje różdżką i kolorami

Nie można wypić oceanu ani całować księżyca to taka wyjątkowa natury tajemnica

Lubię tę noc co lejce na niebo zarzuca gdyż nawet wtedy to co mnie zasmuca odchodzi razem o świcie i dzień zaczyna nowe życie.

Dobranoc szepnę do ciebie spójrz księżyc i nocka już na niebie i ciemno zrobiło się skończył się dzień.

„Życia, nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach...”

Nie ciekawie wygląda ta sceneria księżycowa :)

Biedna Fluttershy się zgubiła :((