Rose Ausländer* Peille Nie zapomnij nakręcić zegara tutaj czas się zatrzymał. Serpentyny wiją się po dymiących zboczach poprzecinane cielska gór. Wąwozy podzielone między skały i koty. Za romańską bramą na zamglonym zboczu walące się schody Bezzębny starzec przy studni z palcem wskazującym na ustach na znak milczenia. Nie zapomnij nakręcić zegara. Na drugą stronę. Zegar zabija tykaniem twoje lata. Żadna wskazówka nie pokazuje drogi powrotnej. Krok czasu poprowadzi cię dalej na drugą stronę .

Sześćdziesiąt minut zegara Oto moje miejsce do parkowania. Wynająłem osiem metrów kwadratowych asfaltu. Proszę nie zatrzymujcie mnie. Za sześćdziesiąt minut mój zegar dobiegnie do końca. W tym czasie muszę odfajkować zakupy, uwolnić dziecko z ochronki, załatwić zimowy wyjazd do Teneriffy, poprosić mojego psychiatrę o urlop, kazać stymulatorowi serca jeszcze trochę poczekać i zanieść organiście partyturę na moją uroczystość żałobną. Bądźcie wyrozumiali, bo już za pięćdziesiąt osiem minut skończy się moje prawo.

Zegar Nie lubiłem go bo był staroświecki często się spóźniał i przede wszystkim irytował swym, natrętnym biciem z którym albo wyprzedzał albo nie nadążał za właściwą godziną, przecież był stary i to wybaczali mu moi rodzice którzy go na swój staroświecki sposób, kochali, Po przymusowej przeprowadzce zniknął z naszego życia i wnet o nim, zapomniałem ale moja matka staruszka widać wciąż pamiętała bo go skądś wygrzebała nakręciła i postawiła, w pokoju pod ścianą. I znów mnie bezczelnie budzi swoim głuchym biciem w środku nocy za kwadrans trzecia, bijąc zapamiętale jedenaście razy mamie to nie przeszkadza uśmiecha się promiennie przypomina swoją młodość w której, bił dla niej radośnie i czule a dla mnie irytująco i koszmarnie. Nigdy go nie lubiłem nie byłem wyrozumiały dla jego wieku braku urody i muzealnej wartości i tak już chyba pozostanie bim bam właśnie wybił dwa razy piątą trzydzieści .

To dzień budzący śpiewem o świcie, to skarb bezcenny co daje Ci życie… Nigdy nie liczy godzin na zegarze, radością zdobi ludziom twarze…

Zegar, słyszę, wybija, Ustąp, melankolija! Dosyć na dniu ma statek, Dobrej myśli ostatek.

ze­gar, nag­le przys­pie­szy i nie zdążą po­wie­dzieć te­go co chcieli, nak­rzyczeć na hałaśli­wego psa sąsiad­ki, tan­detnie wyz­nać miłość w par­ku na ław­ce.