"Ra­dość ma to do siebie, że na­wet w płaczących wie­rzbach można ją zobaczyć.."

Na spa­cerze życia, pośród ale­jek wspom­nień, stała płacząca wie­rzba tęsknoty, która cze­kała, aż wiatr przy­niesie ciche uko­jenie w pos­ta­ci sil­nych ramion...

czy twar­da py­tasz, wątpię miękka jak gąbka, wy­cisnąć można prze­cież ro­bisz to codzien­nie nie ma we mnie człowieka.