Zgasła lampka,powiało chłodem, czas się pożegnać słońca zachodem, w milczeniu odchodzę smutna,zadumana, i tylko łza mimochodem na trawę jesienną spada.

Zapytasz mnie o plany, czy w myślach jakieś snuję? odpowiem Ci,że..w życiu niczego przy zachodzie słońca nie planuję.

Zdarto żagle, ster prysnął, ryk wód, szum zawiei, Głosy trwożnej gromady, pomp złowieszcze jęki, Ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki, Słońce krwawo zachodzi, z nim reszta nadziei.

Nic bardziej nie wzmacnia człowieka, jak okazane mu zaufanie