Wiesz po burzy nie zaw­sze świeci słońce, ale zaz­wyczaj jest tęcza.

Jeśli chcesz oglądać tęczę, mu­sisz dziel­nie znieść deszcz.

Uniosę tam, gdzie tęcza, rozświetla troski wielkie, kropelką deszczu zmyję, odcienie smutku wszelkie... Znów oddech będzie lekki, jak ciepły wiatr od morza, zawołaj, a przybędę, choć byłbym w przestworzach..