Pa­miętaj­my człowiek też nie jest pępkiem świata pośrod kosmosu gwiazd i księżyca , nie jed­nos­tka, ale cały rodzaj ludzki.

Gdy zaś jest tak blis­ko jak mu się wy­daje To złote słoneczko u drzwi no­cy wsta­je Co wieczór swą drogę od no­wa zaczy­na I marzy że gwiaz­dkę dla siebie zat­rzy­ma

Są różne spo­soby widze­nia świata, więc tak każdy liczy gwiaz­dy, jak mu pasuje.

Gdy za mną zatęsknisz Poszu­kaj mnie wśród traw Od­naj­dziesz pat­rząc w niebo Będę jedną z gwiazd.