pierwszym i ostatnim orężem zawsze wojownika jest jego serce ;)

Uważał miłość serca za rodzaj okrutnej choroby, przez którą wybrani muszą przejść w późnej młodości i z której powstają bladzi i osłabieni, ale przygotowani już do spraw życia.

Idę przez łąki uk­wieco­ne, Do­koła tyl­ko piękne rzeczy, A mo­je ser­ce osza­lało… Czy znów się całe po­kaleczy?

Czyjeś serce jest w rozterce.

Dla tej miłości umie zaprzeć siebie, Nie szuka tutaj ziemskiej szczęśliwości, Wzrok swojej duszy utopił hen, w niebie, Kędy jaśnieje blask wiecznej światłości... I wśród wzburzonych życia tego toni Dąży z otuchą, gdzie pieśń szczęścia dzwoni. św. Teresa z Avilla