Pokój serca nie może być utrzymywany siłą. Może być tylko osiągnięty przez zrozumienie.

Ty­le je­sieni już minęło ile znów będzie – liczyć nie chcę na powrót ser­ce zap­ragnęło zna­leźć je­sienią wios­ny piewcę

Ach, brak mi Tego, Tyl­ko wspomnienia. Łza po policzku Spływa niedbale, Ciąży ka­mień sumienia - na ser­cu.

Serce pragnie kochać, więc dlaczego teraz łka i rozpaczliwie szlocha, przecież nie potrafi płakać może tylko krwawić, naiwne serce jednak łka, bo dało się zranić, choć mogło się ocalić.