Na­dal wie­rzy­my, że tam jest. Tęskni­my za nim. Jed­nak bar­dzo często zdarza się i tak, że słońce wi­si nierucho­mo przed na­mi. Jest jak­by na wy­ciągnięcie ręki. Ośle­pia nas swoim blas­kiem. Widzi­my je, ale… nie czu­jemy je­go ciepła. To naj­gor­sze co może nas spot­kać…

W tym zaczarowanym lesie oczy i dusza odpoczywają!