Później mgła nas otu­liła cichły kro­ki haf­to­wane w lo­dowatą przes­trzeń szliśmy światła skra­jem ku­bis­tycznym światem be­tono­we mias­to stało na tle twarze nasze zat­roska­ne ktoś niósł w wor­ku miłość nagą światła skra­jem - ku­bis­tycznym ładem - ka­mień ka­mień, ka­mień.