Gdy wieczorem w sercu miasta gwar przestaje tętnić, siadasz w oknie i zaczynasz pisać swój pamiętnik. Blady księżyc na stronicach światło swoje łamie a nad Tobą niebo płynie, niebo jak atrament.

Kocham no­ce, za szcze­ry chłód i żaru dnia uko­jenie. Kocham za ciszę i ser­ca odet­chnienie. Kocham za chwi­le sa­mot­ności i za tęsknotę do gwiazd z nieba, na wysokości. --Kedar

Ciemną suknię rozpostarła Czarna Dama za oknami. Księżyc spojrzał, puścił oko i rozsypał wór z gwiazdami... /Maryla/

Niebo dniem już zmęczone,zam­knęło po­wieki znużone.Ciem­ność jak at­ra­ment wy­lała,kar­ty świata po­zale­wała.Lam­py na niebie się zaświeciły, Aniołom drogę na ziemię oświet­liły.