Życie pisze najbardziej oryginalne, najbardziej komiczne, a jednocześnie najbardziej dramatyczne scenariusze. Wisława Szymborska

Czary- mary, fiku- miku, szedł czarodziej po trawniku. Niósł w plecaku fiołki, róże, a stokrotki gdzie? W kapturze!

Co w tym wierszyku? Bukiecik fiołków Jaśminu zapach i gałąź bzu Pyzate buzie swojskich aniołków I morza kojący szum...

Tak tu cicho... tulę,upajające swym zapachem leśne fiołki do swojej twarzy.

"Zapach fiołków... Bukiecik fiołków dzisiaj uzbierałem Tak jak z wieczora Ci obiecałem Kwiaty dorodne w kolorze nieba Dotykać sercem ich dzisiaj trzeba ..."

Pomiędzy fiołki od ciebie, wetknięte lśniły złudzenia. Nikt oprócz mnie ich nie widział, bo były w domysłów cieniach. Jeszcze takich nie miałam - pachnące, z nadziei kokardką, wstawię je w oczekiwanie, dbać będę o nie - bo warto. /A. Wysocka/

Ko­biecie wys­tar­czy miłe słowo i głębo­kie spoj­rze­nie w oczy. Cza­sami jest to większą gwa­ran­cją miłości niż wszys­tkie ok­le­pane, ro­man­tyczne poez­je i bu­kiety róż.