Smut­ki już daw­no za­kopałam w głębo­kim do­le, na straży pos­ta­wiłam sze­roki uśmiech, og­rodziłam go dob­rym hu­morem a w po­wiet­rzu słychać grom­ki śmiech I tak co ja­kiś czas ktoś z łopatą chce je odkopać...