Sa­mot­ność sma­gająca nas nieus­tannie, żerując na naszej wrażli­wości poz­ba­wia nas siły. Lęki niczym rozpędzo­ne ko­nie biegające wokół nas a my pośrod­ku sa­mot­nie krocząc w ciem­nościach próbu­jemy od­na­leźć choć błysk nadziei.