Wpat­rując się w tą roz­ma­zaną szybę wiem, że nie płacze sa­ma.. Każda krop­la to czy­jaś bez­silna łza.

I zaczęło drążyć in­te­reso­wać i ob­ra­cać Zaczęło so­bie drogę skra­cać Aż to wkurzyło ko­lor matkę tęczy Które to tworzy ko­loro­wych siedem obręczy

On sie­dział na pa­rape­cie, spoglądał w dal gdzie była ona.. ta je­dyna. Nie mógł znieść, że dla jej włas­ne­go dob­ra, zos­ta­wił ją. Te­raz cier­piał, był roz­darty od środ­ka. Wszys­tko co kochał, jest te­raz bar­dzo da­leko od niego. Uniósł lek­ko rękę i dot­knął mokrej szy­by.. -Kocham Cię. - choć by­li da­leko od siebie, wyszep­ta­li to ra­zem..