"Modlitwa... Ześlij na ziemię deszcz mądrości i ro­zumu a pot­rze­bującym za­bierz parasolki."

Nie ważne ile ra­zy spróbu­jemy na­ryso­wać deszcz i wiatr, i tak nig­dy nam to nie wyjdzie.

Krop­le deszczu na szy­bie są jak łzy w oku, za­mazują nam wi­dok na świat.

Jak oszałamiająca krys­ta­liczność zi­my i jej płatków. Jak wios­na w pa­lecie kwiatów. Jak kruchy lot mo­tyla. Jak szkarłat­ny zachód słońca. Jak po­ran­na ro­sa na płat­ku i jak de­likat­ny do­tyk ust, który za­mienia się w po­całunek. Tak niet­rwała a za­razem piękna pot­ra­fi być miłość.

Deszcz bi­je z siłą po oknach Chmu­ry sza­re straszą brzydotą Wiatr On szep­ce próbując dos­tać się wszel­ki­mi szparami

Mi­liony marzą o nieśmier­telności, równocześnie nie wiedząc, co ze sobą zro­bić w deszczo­we nie­dziel­ne popołudnie.

Pop­rzez stru­gi deszczu słońce przebija Tęcza swój płaszcz cu­dow­ny rozwija I prag­nie swe dzieci opiekuńczą dłonią wpro­wadzić na je­ziora ze szczęścia tonią...

Lepszym być, widzieć świat nawet przez łzy, a potem znowu rozdawać nadzieję, żeby spełniły się ludzkie sny.