Naucz ją, by była sobą, jeżeli chce odkryć siebie, jeżeli chce poznać świat.

Zacznij z miejsca, w którym jesteś. Ale nie tak samo.

Im więcej ciepła i życzliwości doświadczają dzieci, tym bardziej pewne siebie i kochające stają się, jako dorośli.

„Jeśli ludzie mówią cichym głosem, stają się wobec siebie bardziej łagodni. Szept otula ludzi jak miękki, miły w dotyku szal”. – Yōko Ogawa, „Miłość na marginesie”

Podlotek, to dziewczyna, która jeszcze nie wie, że słabości są jej siłą.

Dziec­ko naj­więcej miłości pot­rze­buje wte­dy, gdy naj­mniej na nią zasługuje.

Nauka chodze­nia to ta­ki przyśpie­szo­ny kurs życia. Wszys­tko zaczy­na się od pier­wsze­go kro­ku, a gdy upa­dasz, wsta­jesz i próbu­jesz zno­wu. Dziecin­nie proste.

Dzieci i zegarki nie mogą być stale nakręcane. Trzeba im także pozwolić chodzić.

Pokolenia się nie starzały a dzieci miłość miały. Niech rozmnażają się złotówki, wiedza wchodzi sama do główki.

Dzieci trzeba tak wychowywać, aby podawały sobie ręce, a nie podstawiały nogi.

Choć zab­ra­no nam niewin­ność, na zaw­sze po­zos­ta­niemy bez­bron­ny­mi dziećmi doj­rzałej miłości...