W końcu nie chce­my być sa­mi na świecie. A ra­dość? Wie­cznie uśmie­chnięta. Ro­zis­krzo­ne oczy i rdza­wo-złote fu­ter­ko. Jak pol­ska je­sień, a wte­dy się ra­duję. Szczęście, złotooka kot­ka z piękną, złocistą sierścią.