Krop­le deszczu zmyją mo­je łzy, wiatr osuszy moją twarz, w oczach od­bi­je się słońce, ko­lor liści na­syci głębię ich koloru, i uśmie­chnę się wszys­tki­mi ko­lora­mi tęczy, a ma­lino­wo-ko­ralo­we us­ta nie poz­nają już smutku....

Gdyby kropla deszczu znała swój los i mogła dostrzec bezmiar oceanu, nie pozostałaby pustym pęcherzykiem uwięzionym między dwoma światami. [Shah Maghsoud]

W deszczu myśli mokną tobą tęsknią bo ciem­ność za­biera os­tatnią wieczność