chciałam opowiedzieć banalną historię o naiwnej miłości śmierci tańczącej na krawędzi powiek i kwiatu płatków

Dłonie, które przytulą, kiedy będzie potrzeba, dając nam taki bezpieczny własny skrawek nieba.

ten co przy ra­mieniu stoi on naj­bliższy miłości będzie wal­czyć dusza się nie boi wyob­raźnia do­leci wszędzie szu­mi w ser­cach i głowach tsu­nami nie jed­no lo­sowe moc tak niszcząca w czy­nach gołymi dłoniami twórz płatki kwiatow no­we

Dlacze­go boimy się zaufać?? czy ten strach kiedyś znik­nie?? nie znam od­po­wie­dzi...py­tanie retoryczne