cze-kai autor: Emilia Szumiło musisz poczekać pomiędzy krzewami jaśminu zaglądającego w oczy niczym łza oddechu, przetrzymując doskwierający ból rozłąki niczym kryształ uwierający w nocy przez rozsypujące się po podłodze pierze, wytrzymasz trudy nieprzespanej nocy skoro nie dano nam wyboru pochłaniając szklany krzyk przestrzeni i pyłu pochodzącego, z południowego zachodzącego smakiem rozkwitającego nieba, sypiący się w oczy jak czarnoziem bólu u stóp gołych nieba rozpłomienionych pochodni u wrót nieznanego z bieli, a kiedy zamkniesz przerażone oczy otulone wonią jawy zrozumiesz niezmącone szlaki chroniące błękitną pomiędzy, żurawiami odpoczniesz niczym jastrząb po walecznej wygrywając miejsce do życia w mojej i własnej przestrzeni. Odpowiedz

Na razie jednak królował woniejący mocno krzak jaśminu obsypany kwieciem białym On to usypiał i szykował wiosnę do snu z wdziękiem całym Odpowiedz

"Na mojej polanie zakwitły jaśminy, Wykąpane w rosie, pachną jak szalone, Zamknę je w pamięci, tutaj nie przeminą.." Odpowiedz