Zla­tuję lotem ptasim niżej. Wodzę uważnie oczy­ma w jej poszu­kiwa­niu. Lecz widzę tyl­ko ludzi w czer­ni, trwających w smut­ku.

Pat­rzyłbyś na mo­je białe po­liczki, a ja wzrok bym miała skiero­wany w two­je obu­wie. I trochę by to trwało póki byś nie wstał i nie wyjął mi z ręki ciepłego już ka­mienia i wyrzu­cił go na wiatr prosto w nadlatujacego zabłąkanego ptaka..