Przechodzisz z ra­mion do ra­mion, li­terą zmyślasz so­bie życie, pościel wciąż pus­ta i myśli, że on tam da­leko inną dzi­siaj usypia... znów sa­mot­ny po­ranek, noc nie tu­li powiek, na­wet ka­wa smak ma bezbarwny... cóż war­ta fi­liżan­ka sa­motną dłonią trzymana kiedy życie zmyślo­ne wśród ob­cych przez pal­ce ucieka... Odpowiedz