Ale mu wiatr potargał chyba muszę odwiedzić Psiego Fryzjera :)

Ow­szem, nie zat­rzy­mam wiat­ru, ale prze­cież zaw­sze mogę stanąć mu na drodze.

Puść szczęście wol­no, niech po­niesie je wiatr, w naj­dal­sze zakątki świata. A gdy wróci, da Ci jeszcze więcej ra­dości i wolności.

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Gdy żyjesz nie bądź jak chmu­ra po­ganiana wiat­rem przez­nacze­nia, ale pta­kiem, który la­ta według włas­nej wo­li chodź mu­si się mie­rzyć z wiatrem.

Wol­ność często ma kształt la­taw­ca. Ni­by le­cimy z wiat­rem, a jed­nak wciąż ktoś po­ciąga za sznurek.

Jes­teśmy jak piórka na wietrze ta­cy słabi... dla­tego upadamy tar­ga­ni wiat­rem problemów… A później przychodzi zwątpienie w ciszy czte­rech ścian gdzie tyl­ko ogon psa syg­na­lizu­je ja­kieś życie…