Gdy­by chmu­ry nie przesłaniały nam nieba, pew­nie nig­dy nie dos­trzeg­li­byśmy je­go piękna.

Lek­ko unoszę się nad ziemią. Wi­ruję na tle błękit­ne­go kre­su. Białe włosy we­soło tańczą wokół mnie. Łagod­nie tnę po­wiet­rze, lecąc ku śnieżno­białym chmu­rom.

Przypłyń tu, Gdzie zbłądziłam os­tatni już raz – Któż to wie? Morze me – jakżeż po­kochałam cię. Za­bierz mnie, gdzie piękny jest świat!