Wstałaś. Wy­piłaś her­batę ob­serwując z dru­giego końca po­koju sy­tuację za ok­nem. Sma­kowała jak je­go us­ta. Wiatr ugi­nał drze­wa. To­rując two­jemu wzro­ku drogę w stronę je­go blo­ku.

jak mam uk­ryć przed sobą że tęsknię usycham i cza­sem cicho wes­tchnę od nie­chce­nia prag­nienia przy ro­bieniu her­ba­ty i to że chcę być żywym umarłym