prze­mija czas Po­mocy! wyłania się morze umysłu uważności za­biera wszys­tko w przes­trzeń nieog­ra­niczo­ności i mówi

Pier­wsze pro­mienie slon­ca og­rze­waja mo­ja twarz Sza­ra rzeczy­wis­tosc wkra­da sie do mo­jego umys­lu... Bo zy­cie to nie sen

Ale morze to potężna dusza, nieustannie skarżąca się na jakąś wielką, nie dającą się utulić boleść, zamkniętą w nim po wsze czasy. -L.M.Montgomery