Pod ogrodową altaną, skromna róża rosła, Wdzięcznie tuląc swe płatki, pod okapu cieniem, A powój podstępny, miłość jej wyznając, Dusił ją, oplatając śmiertelnym pierścieniem. Czule się po niej wspinał, na kolce nie bacząc, Szeptał słowa miłości, szemrząc jej listkami, Aż dotarł do pąka, o mało nie płacząc, Tak oto pod altaną, tragedia się stała,, Gdy kochanek czuły, zabił swoją miłą, Róża po swej śmierci, dziwnie poczerniała, A powój o dziwo, pięknie się rozwinął.